Glettur úr lífsins sögu II

Hér kemur annar kafli úr bók Ómar Smára Ármannssonar „Glettur úr lífsins sögu„:
„Það var komið kvöld þegar Jón Pétur kom heim að Miðbæ eftir sjúkrahúsdvölina. Áslaug virtist yngjast um mörg ár við það eitt að taka á móti honum. Hún fór með hann sem brothættan hlut, studdi hann hægt og gætilega inn að rúmi, dró af honum skóna og lagði hækjurnar varlega upp að veggnum. Það var varla að gamla konan kunni sér læti. Eftir að hafa hagrætt honum í rúminu hvarf Áslaug skyndilega fram, en kom aftur að vörmu spori. Hún rétti Jóni Pétri óátekna Spurflösku. Hann horfði spurnaraugum á ömmu sína.
„Ég hef geymt hana til þess tíma að hún gæti glatt einhvern jafn mikið og hún gladdi mig á sínum tíma, ljúfurinn minn. Hérna, gæskan, þú ert vel að innihaldinu kominn“, sagði Áslaug og hjálpaði drengnum að taka tappann af flöskunni. „Það sem gefið er af góðum hug gefst best“, bætti hún við og leit í augu hans. Jón Pétur horfði enn spurnaraugum á ömmu sína, þagði um stund og kyssti hana síðan fyrir gjöfina.
Hann þagði enn um stund, en spurði síðan; “Vilt þú nú ekki eiga flöskuna sjálf, amma mín”.
“Gjöfin var góð og snart mitt litla hjarta. En okkur gamla fólkið skiptir nú hið huglæga meira máli en veraldlegir hlutir, hróið mitt. Þú skilur það kannski ekki núna, en þú munt gera það síðar. Ég lofa þér því, gæskurinn minn”, svaraði Áslaug.
Jón Pétur hafði þegar lært að torræðnustu svör Áslaugar fólu jafnan í sér dýpstu merkinguna. Hann spurði því ekki frekar.
Ekki leið á löngu áður en Jón Pétur var sofnaður með tóma flöskuna í fanginu, þreyttur en sæll og glaður yfir því að vera kominn aftur heim að Miðbæ.

Jón Pétur þurfti að venjast því að ganga með hækjurnar utan dyra, en það gat verið erfitt í snjónum. Hann notaði tímann vel til að vinna upp það sem hann hafði misst niður í skólanáminu. Ekki liðu þó nema nokkrar vikur þangað til að hann var búinn að leggja hækjurnar frá sér og farinn að skakklappast á tveimur jafnfljótum. Hann tók ótrúlegum framförum á skömmum tíma. Að þremur mánuðum liðnum mátti varla greina að hann hafði orðið fyrir slysi. Áslaug hvatti hann samt sem áður til þess að hlífa sér og fara hægar en hugur hans stóð til, en það var erfitt, enda sumarið framundan og í æði mörgu að snúast.
Jón Pétur var ákveðinn í að komast sem fyrst einn og óstuddur upp á Staðarfell. Fjársjóðurinn þar var hins vegar ekki lengur takmarkið. Nú skipti meira máli að komast alla leið á topinn – hægt og örugglega.

75.
Áslaug lauk við að sauma, sennilega síðasta kaffipokann. Það hafði lygnt. Nokkur vindur var þó enn af suðaustri. Brimið lék værðarlega við klappirnar í fjörunni neðan við Miðbæ. Jón Pétur hafði notað batnandi veðrið til að skjótast fótgangandi út í Hverfi til Gunnsa.
Áslaug gerði sér grein fyrir að tímarnir voru að breytast hraðar sem aldrei fyrr. Hún var orðin þreytt að löngu dagsverki loknu – en sátt við afraksturinn. „Börnin eru framtíðin“, hugsaði hún, „og vonandi verða allar aðstæður þeim ávallt sem hagstæðastar”.
Hún og hallaði aftur augunum. Þægileg kyrrð ríkti í gamla húsinu, þrátt fyrir suðandi lágrenninginn úti.“