Glaðheimar – skilti
Í Vogagerði 23 í Vogum eru þrjú skilti er kveða á um sögu vettvangsins. Hús nr. 23 var fyrrum samkomuhúsið Glaðheimar. Á skiltunum má lesa eftirfarandi:
„Glaðheimar
Á þessum reit stóðu Glaðheimar semm í 50 ár var aðal samkomuhúsið í Vogunum. Glaðheima byggði Guðlaugur Aðalsteinsson árið 1959.
Laugi eins og hann var kallaður var fæddur á Fáskrúðsfirði árið 1929 og ólst þar upp en settist að í Vogunum ásamt eiginkonu sinni árið 1952.
Glaðheimar voru í eigu Guðlaugs til ársins 1971 en þá eignaðist Vatnsleysustrandarhreppur húsið ásamt Kvenfélaginu Fjóu og Ungmennafélaginu Þrótti. Húsið var rifið árið 2009, þá í lélegu ástandi.
Hús menningar
Í húsinu fóru fram ýmsir menningarviðburðir og má jafnvel segja að flestir þeir viðburðir sem fram fóru í byggðarlaginu á því tímabili sem húsið stóð, hafi tengst húsinu á einhvern hátt.
Glaðheimar voru þeim sem þekktu til ákveðinn menningararfur hvað varðar sjálfsmynd fólks, samstöðu hópa og samfélagsins í heild sem þekktu til hússins og starfseminnar þar. Líta má á Glaðheima og þennan reit sem stað minninga og stað hins óáþreifanlega menningararfs.
Ýmsar uppákomur
Í húsinu foru fram ýmsar uppákomur og árelgir viðburðir sem tengdi íbúana saman og áttu sinn þátt í að móta samfélagið, s.s. dansleikir (sveitaböll), þorrablóð, leiksýningar, bíósýningar, brúðkaup, fermingar, miðilsfundir, danskennsla, erfisdrykkjur, íþróttakappleikir og sýningar af ýmsum toga. Um tíma var húsið þó ekki notað til almenns brúks heldur notaði Laugi, sem var mikill athafnamaður, það undir skreiðargeymslu og tengda vinnslu en einnig sem netageymslu.
Viðburðir
Fjöldi viðburða vour haldnir í Glaðheimum, m.a. dansleikir og sveitaböll. Laugi stóð sjálfyr fyrir böllum í upphafi þegar húsið var nýlegt. Fjöldi aðkomumanna mætti í rútum eða einkabílum.
Til þess að laða að fyrstu gestina á böllinn hleypti Laugi ungum Vogastúlkum inn og sagði þeim að dansa fram við dyr, svo að þeir sem litu við sæju að það væru að minnska kosti nokkrar stúlkur mættar á ballið. Þegar fjölgaði í salnum voru þær reknar aftur út. Laugi bannaði fólki að dansa ákveðna dansa þar sem mikið var um hopp enda gólfið ekki allsstaðar jafn öflugt.
Á dansleikjunum spiluðu þekktar hljómsveitir og skemmtikraftar eins og sjá má á auglýsingum. Ýmis félagasamtök úr bæjarfélögunum í kring fengu húsið til leigu fyrir árshátíðir og fleira.
Á meðan Glaðheimar stóðu voru þeir miðstöð viðburða í samfélaginu og oft framhald af athöfnum sem fram fóru annars staðar t.d. kirkjunni. Það má því velta fyrir sér hugmyndinni um að ef veggirnir í Glaðheimum hefðu getað talað þá hefðu þeir vafalaust haft frá mögu að segja.
Meðal viðburða í húsinu voru bíósýningar sem voru mörgum m innistæðar en margir upplifðu sína fyrstu bíóferð þar. Á fyrstu árunum voru sýndar kvikmyndir á sunnudögum. Einhverjir minnast þess að oftar en ekki hafi íslenski titillinn verið „Hart á móti hörðu“. Aðrir minnast þess að hafa séð „Gög og Gokke“ og „Síðasta bæinn í dalnum“ sem sýnd var við góðar undirtektir þó að það hafi brakað og brostið í hljóðkerfinu.
Á áttunda og níunda áratugnum var Nýi dansskólinn með danskennslu í Glaðheimum. Í mörg ár kunnu nánast allir Vogabúar að dansa helstu samkvæmisdansana og áttu m.a. marga íslandsmeistarar í dönsum um árabil.
Í Glaðheimum var sköpuð menningarsaga. Húsið var hluti af bæjarmyndinni og átti þátt í að skapa sjálfsmynd íbúa. Húsið var staður þar sem folk kom saman, þar sem tengsl voru mynduð á milli manna á vettvangi félagslegra atburða. Menningin sem fram fór í húsinu endurspeglar líf fólksins í Vogunum á hverjum tíma. Hvort sem húsið var lélegt eða jafnvel ónýtt, má líta á Glaðheima sem menningararf.
Tilkoma Glaðheima var mikil lyftistöng fyrir allt félagslíf. Þeir árlegu viðburðir sem enn standa mörgum Vogabúum í fersku minni eru þorrablótin á vegum Kvenfélagsins Fjólu (stofnað 1925) og 1. des. böllin á vegum Ungmennafélagsins þróttar (stofnað 1932). Það sem einkennir minningar fólks í tengslum viðð þessar skemmtanir er hin mikla undirbúningsvinna sem lá að baki og skilaði fólki ekki síður gleði og skapaði minningar en dansleikirnir sjálfir.
Kvenfélagið Fjóla
Þorrablótin skiptu samfélagið miklu máli og hefði sem hafði skapast í kringum þau. Hefð sem fólst meðal annars í flutningi á leikþáttum, undirbúningi og æfingum ásamt mörgu öðru.
Sameiginlegu minningarnar sem fluttar voru í annálunum gerðu það að verkum að fólki fannst það eiga sameiginlega fortíð og jafnvel örlög og sökum þess stæði það betur saman í daglegu amstri. Blótin voru ómissandi þáttur í menningu íbúa Vatnsleysustrandarhrepps.
Ungmennafélagið Þróttur
1. des. böllin í Glaðheimum voru frekar ætluð yngri kynslóðinni. Þar voru einnig fluttir leikþættir eins og þorrablótum hjá Fjólu. Fleiri viðburðir á vegum Þróttar voru áramótaböll, spilakvöld, borðtenniskvöld ásamt allskonar íþrótta- og félagsstörf.
Þegar félagsmerki Þróttar var hannað átti það að sameina hugsjónir ungmennafélaganna. Merkið samanstendur af heimafjallinu Keili, líkamlegu heilbrigði, ljósvita og bókviti.“
Á lóð Glaðheima við Vogagerði er nú gosbrunnur og bekkir fyrir áhugasamt fólk um söguna.



















