Maríhellar
Kíkt var á Maríhellana í Heiðmörk. Reynar er miðhlutinn gömul fjárskjól og skiptu Urriðakot og Vífilstaðir honum með sér. Hétu þeir þá Urriðakotshellir og Vífilstaðahellir. Í sumum heimildum er talað um Vífilstaðahelli í nyrsta hellinum og Urriðakotshelli í miðhlutanum. Á seinni tímum hefur syðsti hlutinn verið nefndur Draugahellir, en tiltölulega nýlega hafa hellarnir fengið samnefnið Maríuhellar.

Maríuhellar

Maríuhellar.

Miðhlutinn er oft notaður af fólki til dægrastyttinga, einkum þegar vel viðrar. Landamerki bæjanna eru á urðarhól skammt ofan við hellana.
Syðsti hellirinn er með þröngu opi, en þegar niður er komið er um rúmgóðan helli að ræða. Sver hraunsúla er í honum, sem hægt er að umhverfis og einnig afhellir.
Nyrsti hellirinn er aðgengilegur. Hann er í stóru jarðfalli, en þegar inn er komið tekur við nokkuð rúmgóð og löng hraunrás með mold í gólfi.
Allt um kring vaka steinrunnin tröll yfir munnunum.
Maríuhellar eru ágætt dæmi um hversu illa hægt er að leika hella ef of margir hafa aðgang að þeim. Þeir hafa greinilega liðið fyrir nálægðina. Ef einhvern tímann hefur verið falleg hraunmyndun í einhverjum þeirra þá eru hún horfin núna. Sama gildir og um aðra hella í nágrenni við höfuðborgarsvæðið. Auðvelt er að eyðileggja nokkurra þúsund ára steinmyndanir á skömmum tíma. Jafnan hendir fólk miklu drasli af sér í hellana, en þeir hafa þó verið hreinsaðir af og til. Þegar þetta er ritað var umgengnin með besta móti.
Mikilvægt er að fólk, sem vill sækja hella heim, fari varlega og gæti þess að skemma ekki verðmæti, sem í þeim eru. Það á reyndar við um allt annað – allstaðar – alltaf.
Frábært veður.

Maríuhellar

Í Maríuhellum.