Álverið í Straumsvík (nú rekið af Rio Tinto) á sér merka sögu sem hófst á sjöunda áratug síðustu aldar. Hér eru helstu áfanga í byggingarsögu þess:
Helstu ártöl
Álverið og Þorbjarnarstaðir.
1966: Samningar voru undirritaðir milli íslenska ríkisins og svissneska álfélagsins Alusuisse um byggingu álversins.
1967: Framkvæmdir hófust af fullum krafti í Straumsvík.
1969: Álverið var tekið í notkun þann 1. júlí 1969. Við ræsingu var framleiðslugetan um 33.000 tonn á ári.
Stækkanir og þróun
Álverið hefur verið stækkað og endurbætt margsinnis frá því að upphaflegu byggingunni lauk:
Álverið.
1970 & 1972: Fljótlega eftir ræsingu var afkastagetan aukin jafnt og þétt.
1980: Önnur stór stækkun átti sér stað sem nánast tvöfaldaði framleiðsluna.
2012–2014: Ráðist var í miklar nútímavæðingar og straumhækkun sem gerði álverið bæði afkastameira og umhverfisvænna.
Álverið var fyrsta stóriðjuver Íslands og markaði upphafið að fjölbreyttara atvinnulífi og nýtingu á raforku frá virkjunum eins og Búrfellsvirkjun.
Upphaflegu kaupin (1966)
Álverið.
Þegar álverið var stofnað árið 1966 var gerður viðamikill aðalsamningur milli ríkisstjórnar Íslands og Alusuisse. Sá samningur fjallaði um margvísleg réttindi, þar á meðal afnot af landi í Straumsvík, en kaupverð á landinu einu og sér í þeim samningi er flóknara að einangra þar sem það var hluti af stærri heildarpakka sem fól í sér raforkukaup, hafnargerð og skattamál.
Samantekt á fermetraverði: Við kaupin á stóra landsvæðinu árið 2004 (Þorbjarnarstaðaland/Lambhagi) var fermetraverðið um 577 kr./m² (miðað við 300 milljónir fyrir 52 hektara). Til samanburðar hefur verið nefnt í síðari tíma bótamálum (vegna Reykjanesbrautar) að matsverð á svæðinu hafi hækkað verulega síðan þá.
Álverið í Straumsvík hefur keypt land í nokkrum áföngum og á ólíkum tímum. Hér eru þær upplýsingar sem liggja fyrir um helstu kaupin:
Kaupin árið 2004 (Viðbótarland)
Álverið og nágrenni – skráðar fornleifar.
Í janúar 2004 samþykkti bæjarráð Hafnarfjarðar að selja álverinu (þá Alcan) um 52 hektara (520.000 m²) af landi sunnan og austan við þáverandi athafnasvæði.
Tilgangur: Landið var keypt til að tryggja svigrúm fyrir fyrirhugaða stækkun álversins (sem síðar var hafnað í íbúakosningu árið 2007) og til að eiga yfirráð yfir næsta nágrenni starfseminnar.
Önnur minni landakaup (2004)
Í nóvember sama ár (2004) keypti Alcan aðra landspildu af Hafnarfjarðarbæ sem lá að hafnarsvæðinu.
Stærð: 10.350 fermetrar. Kaupverð: Um 34 milljónir króna.
Álverið – ætluð tvöföldun Reykjanesbrautar.
Tilgangur: Þessi spilda var keypt undir nýja skrifstofubyggingu og sem útivistar- og athafnasvæði.
Þegar álverið var stofnað árið 1966 var gerður viðamikill aðalsamningur milli ríkisstjórnar Íslands og Alusuisse. Sá samningur fjallaði um margvísleg réttindi, þar á meðal afnot af landi í Straumsvík, en kaupverð á landinu einu og sér í þeim samningi er flóknara að einangra þar sem það var hluti af stærri heildarpakka sem fól í sér raforkukaup, hafnargerð og skattamál.
Samantekt á fermetraverði
Álverið og nágrenni – Þorbjarnarstaðir t.v.
Við kaupin á stóra landsvæðinu árið 2004 (Þorbjarnarstaðaland/Lambhagi) var fermetraverðið um 577 kr./m² (miðað við 300 milljónir fyrir 52 hektara). Til samanburðar hefur verið nefnt í síðari tíma bótamálum (vegna Reykjanesbrautar) að matsverð á svæðinu hafi hækkað verulega síðan þá.
Ekki liggur fyrir ein lág upphæð sem nær yfir allt landið, enda var það keypt í nokkrum áföngum yfir marga áratugi. Kaupin á landinu umhverfis álverið í Straumsvík (þar á meðal Lambhaga) hafa farið fram með tveimur hætti:
1. Upphaflegu kaupin (um 1960–1970)
Þýskabúð við Straumsvík.
Þegar Ísal var stofnað og álverið reist, keypti fyrirtækið (þá undir stjórn svissneska móðurfélagsins Alusuisse) stórt landsvæði í Straumsvík.
Verðið: Opinberar tölur um nákvæmt kaupverð á þessum tíma eru ekki aðgengilegar í nútíma krónutölum, enda var um að ræða flókna samninga milli ríkisins, Hafnarfjarðarbæjar og erlendra fjárfesta sem hluta af virkjunarsamningum vegna Búrfellsvirkjunar.
Stærð: Landið var mjög víðfeðmt til að tryggja öryggissvæði og möguleika á stækkun.
2. Kaupin árið 2004 (Lambhagi og nágrenni)
Þorbjarnarstaðir – óseld eign Hafnarfjarðarbæjar; uppdráttur ÓSÁ.
Árið 2004 gerði Ísal (þá Alcan á Íslandi) stóran samning við Hafnarfjarðarbæ um kaup á viðbótarlandi, samtals um 52 hekturum.
Verðið: Í nýlegum fréttum (mars 2025) kom fram að miðað hafi verið við ákveðið fermetraverð í þeim samningi. Þegar Hafnarfjarðarbær þurfti nýlega að bæta Rio Tinto land vegna breikkunar Reykjanesbrautar, var greidd bótakrafa upp á 26 milljónir króna fyrir hluta þessa lands (um 19.600 m²).
Áætlað heildarverð 2004: Ef miðað er við það fermetraverð sem nefnt hefur verið í bótamálum, má ætla að heildarverðið fyrir 52 hektara pakkann árið 2004 hafi verið í kringum 50–70 milljónir króna á þáverandi gengi, þótt heildarupphæðin hafi falið í sér ýmsar mótvægisaðgerðir og skipulagskvaðir.
Staðan í dag
Álverið og nágrenni.
Verðmæti landsins er í dag talið vera margfalt hærra en upphaflega kaupverðið, sérstaklega vegna þess að það liggur á mjög eftirsóknarverðu svæði fyrir íbúðabyggð eða gagnaver. Hins vegar hefur Ísal ekki viljað selja landið þar sem það þjónar sem mikilvægt varnarsvæði (púði) milli þungaiðnaðarins og íbúðabyggðarinnar í Hafnarfirði.
Ekki liggur fyrir opinbert kaupverð á jörðinni Lambhaga í einkaeigu Ísal (Rio Tinto á Íslandi), en málið tengist langvinnri deilu um landnotkun og framtíðaráform álversins í Straumsvík.
Hér eru helstu punktar varðandi þessi landakaup og stöðuna:
Þorbjarnarstaðir – brunnurinn í Brunntjörn.
Staðsetning og tilgangur: Lambhagi er landsvæði rétt austan við álverið í Straumsvík. Ísal keypti landið á sínum tíma (fyrir nokkrum áratugum) til að tryggja sér svigrúm fyrir hugsanlegar stækkanir eða starfsemi tengda álverinu, og til að eiga „púða“ gagnvart íbúðabyggð.
Trjáreitir og ræktun: Ísal hefur í gegnum tíðina leyft starfsmannafélagi sínu og öðrum að nýta hluta landsins undir trjárækt (oft kallað Ísal-skógurinn eða Lambhagaskógur), sem gerir svæðið að vinsælu útivistarsvæði fyrir Hafnfirðinga.
Skipulagsdeilur: Landið hefur oft verið miðpunktur í deilum milli Ísal og Hafnarfjarðarbæjar. Eftir að íbúar höfnuðu stækkun álversins í þjóðaratkvæðagreiðslu árið 2007, hefur bærinn sýnt áhuga á að skipuleggja íbúðabyggð eða iðnaðarhverfi á hluta þessa lands (undir nafninu Hamranes eða Lambhagi), en Ísal hefur lagst gegn því vegna nálægðar við mengunarvarnasvæði álversins.
Þorbjarnarstaðir – túnakort 1919.
Leynd yfir verði: Líkt og mörg önnur fasteignakaup stórfyrirtækja frá fyrri tíð, var kaupverðið ekki gert opinbert í fréttatilkynningum, heldur er það hluti af sögulegum eignahlut fyrirtækisins í Straumsvík.
Hér eru helstu punktar um þessi kaup og stöðu jarðarinnar:
1. Tilgangur kaupanna
Ísal/Rio Tinto hefur í gegnum tíðina keypt landsvæði í kringum álverið til að tryggja að ekki rísi starfsemi sem gæti stangast á við rekstur þess. Með því að eiga aðliggjandi jarðir eins og Þorbjarnarstaði getur fyrirtækið stýrt þróun svæðisins, hvort sem er vegna framtíðarstækkunar eða til að viðhalda öryggis- og verndarsvæðum.
2. Staðsetning og saga
Þorbjarnastaðir – tilgáta.
Þorbjarnarstaðir eru ein af hinum fornu „Hraunajörðum“ í Hafnarfirði.
Bærinn stendur sunnan við Straumsvík. Þar eru miklar minjar, þar á meðal gamlar tóttir, hleðslur og svokölluð Brunntjörn (einnig kölluð Þorbjarnarstaðatjörn), sem er einstök náttúruperla þar sem ferskvatn og sjór blandast saman.
Landið er að mestu hraun (Hellnahraun yngra), en tún voru ræktuð upp með miklu erfiði fyrr á öldum.
Staðan í dag
Þorbjarnarstaðir – tilgáta.
Þótt Ísal eigi landið, þá eru hinar fornu minjar á Þorbjarnarstöðum (svo sem bæjarrústirnar, réttin og garðlögin) friðlýstar eða skráðar á minjaskrá. Svæðið er hluti af Fjörunni, sem er vinsælt útivistarsvæði, og hefur verið mikil umræða í bæjarfélaginu um að tryggja aðgengi almennings að þessum menningarminjum, enda minjasvæðið enn í eigu Hafnarfjarðarbæjar.
Þorbjarnarstaðir – heimastekkurinn (síðar rétt).
Ekki liggja fyrir opinberar eða aðgengilegar tölur um nákvæmt söluverð í krónum á landi Þorbjarnarstaða. Slíkar upplýsingar er oftast aðeins að finna í gömlum þinglýstum kaupsamningum eða í fundargerðum bæjarstjórnar Hafnarfjarðar frá þeim tíma.
Hagsmunir bæjarins: Þegar bærinn seldi sinn hlut til Ísal var það liður í því að styðja við uppbyggingu iðnaðar í Straumsvík. Oft voru slík landakaup stórra fyrirtækja gerð á „sanngjörnu matsverði“ frekar en á hæsta markaðsverði, þar sem hagsmunir bæjarins lágu í atvinnusköpun og skatttekjum af álverinu.
Samkvæmt kaupsamningi keypti Alcan á Íslandi (nú Rio Tinto) landið af Hafnarfjarðarbæ þann 24. október 2004.
Um var að ræða tæplega 52 hektara landsvæði sem tengist landi Þorbjarnarstaða í Straumsvík. Þessi kaup hafa verið mikið í deiglunni nýlega (árið 2025) vegna bótakrafna sem tengjast tvöföldun Reykjanesbrautar.
Helstu atriði varðandi sölu landsins:
Þorbjarnarstaðir – eyktarmark.
• Dagsetning: 24. október 2004.
• Stærð: Um 52 hektarar (þar af voru um 8,5 hektarar teknir undir framkvæmdir við Reykjanesbraut árið 2023).
• Bakgrunnur: Hafnarfjarðarbær seldi landið á sínum tíma án þess að fá formlegt samþykki Vegagerðarinnar fyrir sölu á hluta sem liggur undir eldra vegstæði.
• Nýleg vinnsla: Vegna þess að Vegagerðin neitaði að greiða Rio Tinto bætur fyrir land undir gamla veginum (þar sem hún taldi sölu bæjarins á sínum tíma ólögmæta án samþykkis), samþykkti Hafnarfjarðarbær í mars 2025 að greiða fyrirtækinu rúmar 26 milljónir króna í bætur.
Samkvæmt fréttum frá því í nóvember 2004 keypti Alcan á Íslandi 10.350 fermetra landspildu af Hafnarfjarðarbæ á 34 milljónir króna.
Hér eru helstu punktar um viðskiptin:
• Dagsetning: Gengið var frá kaupunum 3. nóvember 2004.
• Stærð lands: 10.350 fermetrar.
• Kaupverð: 34.000.000 kr.
• Staðsetning: Við Straumsvík (hluti af landi Þorbjarnarstaða).
Nú er svo komið að að Hafnarfjarðarbær hefur áhuga á að kaupa aftur hluta af því landi sem fulltrúar hans höfðu áður selt álverinu, á margfalt hærra verði?! Það getur nú varla talist til góðrar stjórnsýslu?
Þorbjarnarstaðir – tilgáta ÓSÁ.
Eldri eldgos á Reykjanesskaga – Magnús Á. Sigurgeirsson
Næstsíðasta gosskeið á Reykjanesskaga sem stóð yfir fyrir 1900-2500 árum var ekki ýkja frábrugðið því síðasta sem stóð yfir frá 800 til 1240 e.Kr. Helsti munurinn felst í því að þá varð Hengilskerfið virkt en á nútíma hefur gosvirkni þar verið minni en í kerfunum í vestri. Meðfylgjandi kort sýnir útbreiðslu hrauna frá þessum tíma.
Reykjanesskagi – eldri gosskeið.
Í Hengilskerfinu rann Nesjavallahraun bæði norðan og sunnan Hengils fyrir um 1900 árum. Eitt af því áhugaverðasta við gosið er að gossprungan teygðist út í Þingvallavatn og olli sprengigosi sem hlóð upp gjóskukeilu. Gígurinn stendur enn og heitir Sandey. Gjóskan dreifðist um næsta nágrenni Þingvallavatns, mest þó til austurs.
Í Brennisteinsfjallakerfinu runnu Skúlatúnshraun (líka nefnt Stórabollahraun), Óbrinnishólahraun, smáhraun austan Kistufells og Kálfadalshraun norðan við Geitahlíð. Eftir því sem næst verður komist er Skúlatúnshraunið elst hraunanna, um 2500 ára, og markar upphaf gosskeiðsins. Skúlatúnshraun og Óbrinnishólahraun runnu til sjávar í Straumsvík. Þess má geta að síðasta gosskeið hófst einnig í Brennisteinsfjöllum.
Í Svartsengiskerfinu rann Sundhnúkahraun frá um 11 km langri gígaröð og annað hraun frá gígaröð skammt vestan Eldvarpa, en það er að stórum hluta hulið yngri hraunum. Hraun þessi eru 2000-2200 ára gömul. Í Reykjaneskerfinu runnu Eldra-Stampahraun og Hörslahraun um líkt leyti. Gossprungan sem Eldra-Stampahraunið rann frá náði í sjó við Kerlingarbás á Reykjanesi og hlóðst þar upp gjóskukeila skammt frá landi. Gjóskan frá gosinu (gjóskulagið R-3) dreifðist um vestanverðan Reykjanesskaga en austan Keilis finnst hún vart (sjá kort). Rannsóknir sýna að gos í sjó, þ.e. surtseysk gos, eru yfirleitt fylgisfiskar sprungugosa á Reykjanesi.
Við tímasetningu hrauna/eldgosa frá forsögulegum tíma, fyrir búsetu í landinu, hafa menn reitt sig á gjóskutímatal og C-14 aldursgreiningar. Gjóskutímatalið fyrir Reykjanesskaga nýtist vel fyrir síðustu 4000 árin en er ónákvæmara fyrir fyrri hluta nútíma og hafa C-14 aldursgreiningar þá reynst mikilvægar. Efni til C-14 aldursgreininga er hins vegar erfitt og tímafrekt að nálgast og er fjöldi tiltækra greininga ekki mikill. Ljóst má vera að eigi að fá betri mynd af gosvirkni á Reykjanesskaga á fyrri hluta nútíma, fyrir 4000-11.000 árum, þarf að gera átak í að leita kolaðra gróðurleifa undir hraunum og aldursgreina. Eins og alkunna er hafa gömul hraun tilhneigingu til að hyljast af yngri hraunum sem gerir aðgengi að þeim sífellt verra.
Fagradalsfjall – kort.
Eldstöðvakerfið sem kennt er við Fagradalsfjall einkennist af hraundyngjum og stuttum gossprungum. Þar er að finna Þráinsskjöld, eina stærstu dyngju Skagans, Vatnsheiði og nokkrar smádyngjur. Vatnsheiði og hraun norðan í Fagradalsfjalli eru úr hinni frumstæðu bergtegund píkríti. Hraun hafa einnig runnið frá stuttum gossprungum, svo sem Borgarhraun og Beinavörðuhraunin tvö suðvestan Fagradalsfalls. Öll hraunin eiga það sammerkt að vera gömul, flest frá síðjökultíma eða upphafi nútíma. Yngst eru Borgarhraun og Beinavörðuhraunin, en þó eldri en 7000 ára gömul. Segja má að Fagradalsfjallskerfið hafi verið einna minnst virkt af eldstöðvakerfum Reykjanesskaga eftir ísöld hvað tíðni eldgosa varðar. Magn gosefna er þó síst minna en í öðrum kerfum.
Fagradalsfjall 2021 – eldgos.
Í ljósi þess sem þekkt er til gossögu Reykjanesskaga má telja víst að með gosinu í Fagradalsfjalli árið 2021 sé hafinn nýr kafli. Ekki er hægt að segja að gosið hafi komið verulega á óvart en búast mátti við að til tíðinda færi að draga. Hvenær það gerðist nákvæmlega gat enginn vitað. Tímasetning gossins stemmir ágætlega við það sem vænta mátti miðað við söguna en 781 ár var liðið frá síðasta gosi, árið 1240. Það sem kom meira á óvart var gosstaðurinn en líkt og fyrr segir hafði ekki gosið í Fagradalsfjallskerfinu í meira en 7000 ár. Búast hefði mátt við að gosvirknin hæfist í öðrum eldstöðvakerfum á Skaganum, í kerfum sem hafa verið mun virkari á nútíma. Sýnir þetta líkt og oft áður að erfitt er að segja fyrir um eldgos, hvenær þau verða og hvar.
Brennisteinsfjöll.
Reykjaneseldar stóðu yfir árabilið 1210-1240 og Krýsuvíkureldar milli 1151-1188 e.Kr. Í Reykjaneseldum runnu fjögur hraun og einnig gaus að minnsta kosti sex sinnum í sjó. Hraun sem komu upp í hverjum eldum á síðasta gosskeiði þöktu yfirleitt 40-50 km2 lands en þó tvöfalt meira í Brennisteinsfjöllum (95 km2) og var rúmmálið 0,4-0,9 km3 gróflega áætlað. Fagradalshraunið þekur tæpa 5 km2 og er 0,15 km3 að rúmmáli.
Heimildir:
-https://isor.is/gosskeid-a-reykjanesskaga-fyrir-1900-2500-arum-yfirlit/
-Magnús Á. Sigurgeirsson. Kort: Albert Þorbergsson.
-https://www.visindavefur.is/svar.php?id=83009
Eldgos í Fagradalsfjalli.
Réttir í Grindavík
Í Sjómannadagsblaði Grindavíkur árið 2017 fjallar Ómar Smári m.a. um „Réttir í Grindavík„:
Sjómannadagsblað Grindavíkur 2017.
„Eftirfarandi upplýsingar um Þórkötlustaðarétt eru fengnar úr minni Sigurðar Gíslasonar frá Hrauni við Grindavík, 84 ára (f: 05. maí 1923). Siggi á Hrauni, eins og hann er jafnan nefndur, þekkir manna best austurumhverfi Grindavíkur. Hann man tímana tvenna og hefur ávallt verið reiðubúinn að miðla öðrum fróðleik um liðna tíð. Siggi fylgdi FERLIRsfélögum að réttinni í Þórkötlustaðahverfi, sem lítið hefur verið vitað um – fram að þessu. (Rétt er að geta þess að Þórkötlustaðahverfið í Grindavík er eitt hið fegursta með því nafni á gjörvöllu landinu, að mati staðfæddra).
Þórkötlustaðarétt.
“Þórkötlustaðaréttin, sú sem nú er, var komin, óbreytt að stærð og lögun, þegar ég man fyrst eftir mér. Faðir minn sagði að hún hefði verið hlaðin af Grindavíkurbændum um aldamótin 1900. Grjótið var að einhverju leyti úr Vatnsheiðinni og Efra-Leiti, auk þess sem einstaka grjót kom upp úr túnsléttun í hverfinu og áreiðanlega hefur einhver hraunhella verið þarna umhverfis réttina. Hún var síðan endurbætt fyrir nokkrum árum og lægfærð eftir jarðskjálftana 2023. Efnið í endubótina var að mestu fengið í landi eigenda Þórkötlustaða á Efra-Leiti. Réttin hefur ávallt þótt góð til síns brúks.“
Gamla Þórkötlustaðarréttin við Efraland.
Fyrrum var fé Grindvíkinga vel á fjórða þúsund á vetrarfóðrum. Féð af fjalli fyllti safnhólfið sem og alla dilka. Urðu bændur að rýma af og til úr dilkunum svo þeir gætu dregið allt sitt fé. Þegar gerðið kom til, ofan við réttina, greiddist heldur úr þrengslunum. Fjárbóndinn Dagbjartur Einarsson hefur upplýst um heildarfjáreign Grindarvíkurbænda á vetrarfóðrum, en hún mun nú vera 524 um þessar mundir (árið 2007) og er þá allt meðtalið.
Þórkötlustaðarétt í Þórkötlustaðahverfi.
Frægt er útvarpsviðtalið við nefndan Dagbjart; „stórbóndann í Grindavík“:
Spyrjandi: „Hvað áttu margt fjár, Dagbjartur?“
Dagbjartur: „Ég á einar fimm…“.
Spyrjandi greip fram í: „Fimmhundruð. Það þykir nú allnokkuð“.
Dagbjartur sagði ekki orð. Hið rétta var að Dagbjartur átti þá einungis fimm ær þá stundina.
Bæjarfellsrétt í Krýsuvík.
Áður var lögréttin í Krýsuvík, suðvestur undan Arnarfelli (Arnarfellsréttin). Hætt var að nota hana um 1950. Þangað til varð að reka úrdrátt frá Þórkötlustöðum upp í Krýsuvík og var afgangsféð selt þar.
Réttin suðaustan við Bæjarfellið var vorrétt. Þá voru rúningsréttir t.d. á Vigdísarvöllum og í Stóra-Hamradal, sem enn sjást leifar af.
Þórkötlustaðarétt 1954 – uppdráttur ÓSÁ.
Áður en Þórkötlustaðaréttin kom til réttuðu Þórkötlustaðabændur þar sem nú er grjótgarður vestast innan girðingar Efra-Lands, þ.e. þar í norðvesturhorninu, sem nú er. Þar var Gamla réttin. Í henni var enginn dilkur, einungis gerði. Sjá má leifar hennar ef vel er að gáð. Réttin var mun stærri en ætla mætti, en grjót var tekið úr henni og notað í garðana, sem sjá má ofan við Efra-Land.
Sigurður Gíslason á Hrauni sagði að haustsmölun hafi verið í 22. viku sumars. Á laugardegi var smalað í Krýsuvík og féð rekið til Þorkötlustaðaréttar á sunnudegi en þann dag smalað Hraunsland frá Selsvallahálsi og Ísólfsskála- og Þorkötlustaðalönd. Fjórir menn hafi farið að vestan um Skógfellin og Kálffellsheiði, innsti maður farið inn á Hemphól og beðið eftir þeim, sem komu að austan. Tuttugu manna hópur fór ríðandi inn Selsvelli, inn í Sog, í Kerið, þá riðið inn með Trölladyngju, þar var skipt. Fimm menn látnir smala Dyngjurnar, austasti maður fór fyrir austan Fíflavallafjall og gat þurft að fara austur að Hofmannaflöt ef fé sást þar. Aðrir fóru vestur yfir Oddafell að Keili og vestasti maður hitti þann, sem beið við Hemphól. Þaðan var haldið suður um Kálffell, Aura, Dalahraun og Beinavarðahraun [í lýsingunni er ýmist talað um Beinavörðu- eða Beinavarðahraun] fram Vatnsheiði til réttar. Austasti maður fór um Óbrennuhólma og þaðan um Miðreka og út um Selatanga, Mölvík til Ísólfsskála og áfram til réttar. Fé hafi verið smalað til rúnings fram til ársins 1991 og menn haft stóð á fjalli, Ísólfsskálabóndi fram til 1990.“
Arnarfellsrétt í Krýsuvík.
Hafur-Björn Molda-Gnúpsson er sagður, ef marka má þjóðsöguna, hafa átt gnægð fjár, enda “efnaðist hann mjög af fé” eftir draumfarirnar með landvættinum og tilkomu geithafursins í hjörð hans (þess vegna er allt fé Grindvíkinga öðruvísi en annað fé landsmanna), og bræður hans fiskuðu aldrei sem fyrr. Auðguðust þeir bræður bæði af gæðum lands og sjávar.
Dagbjartur Einarsson í Þórkötlustaðarrétt.
Ekki þarf að leita að fjárrétt Hafur-Björns og bræðra því annað hvort hafa þeir ekki þurft að rétta eða sú rétt gæti löngu verið komin undir hraun því ekki eru ófá hraunin við Grindavík, sem runnið hafa eftir að ætt Molda-Gnúps bjó þar eftir árið 934. Fyrstu heimildir um byggð í Þórkötlustaðahverfi er um miðja 13. öld, en þá höfðu hraunin ofan núverandi byggðar runnið og kólnað að mestu. Við norðvesturhúshornið á núverandi Þórkötlustöðum (Miðbæjar) eru tóftir fornaldarskála að mati Brynjúlfs Jónssonar frá Minna-Núpi (skrifað 1903). Hann skyldi þó aldrei vera eldri, og það jafnvel mun eldri, en yngsta gosið ofan við Grindavík rann árið 1226. Það náði þó ekki niður að Þórkötlustöðum. Minjarnar, ef vel er að gáð og ef tilgáta Brynjúlfs er rétt, gætu þess vegna verið frá upphafi landnáms í Grindavík.“ – Ómar Smári.
Borgarhraunsrétt – uppdráttur ÓSÁ.
Í Borgarhraunsrétt í Borgarhrauni vestan undir Borgarfjalli ofan Ísólfsskála var réttað frá því fyrir aldamótin 1800. Sigurður Gíslason á Hrauni í Grindavík lýsti smalamennskum í Grindavíkurhreppi (10. nóvember 2004):
„Eftir að seljabúskap lauk voru lagðir til 20 menn í vorsmalamennsku í Krýsuvík, sem tók minnst þrjá daga og allt upp í viku. Fyrst hafi verið smalað á Vigdísarvöllum, Selsvalla- og Sveiflubergshálsar og Selsvellir teknir með frá Núpshlíðarhálsi, Dyngjurnar, Höskuldarvellir inn á Norðlingaháls þegar Höskuldarvellir voru með í smölun. Oft hafi komið tveir til þrír menn af Ströndinni (þ. e. Vatnsleysuströnd). Daginn eftir, ef vel hafði gengið, voru tjöldin flutt vestur yfir Selsvallaháls, menn dreift sér í smölun frá Sogum vestur með Drifffelli, sunnan undir Keili, farið um Hemphól, vestasti maður farið fram Dalahraun og Beinavörðuhraun, þaðan um Bleikshól og þaðan austur að Borgarrétt. Í suður frá Sogum verið farið fram fyrir Hraunssel, syðsti maður sunnan við Méltunnuklif og Skála-Mælifell og réttað í Borgarhraunsrétt.“
Um tíma var fjárrétt við Járngerðarstaði í Grindavík. Hennar er hvergi getið í skráðum heimildum.
Járngerðarstaðarétt.
Réttin sést vel á loftmynd frá 1954, en um 1957 var hún horfin að mestu. Fjárréttin var þar sem nú er vesturgafl Þorbjarnar h/f, þ.e. þar sem hlaðin er braut upp á efri hæð hússins. Ekki er ólíklegt að grjótið úr réttinni hafi verið notað í hleðslu brautarinnar eða það farið í nálægar bryggjuframkvæmdir.
Viðbót;
Þórkötludys – Sigurður Gíslason á Hrauni við dysina.
„Sigurður Guðjón Gíslason fæddist á Hrauni 5. maí 1923. Hann lést á hjúkrunarheimilinu Víðihlíð 30. júní 2010.
Foreldrar voru Gísli Hafliðason útvegsbóndi, f. á Hrauni 11. maí 1891, d. 21. mars 1956 og Margrét Jónsdóttir húsfreyja, f. á Einlandi 15. nóvember 1891, d. 9. maí 1967. Bróðir Sigurðar var Þorvaldur, f. 3. febrúar 1919, d. 11. maí 1984.
Sigurður kvæntist 18. október 1960 Hrefnu Ragnarsdóttur, f. í Reykjavík 10. maí 1931, dóttur hjónanna Jóns Ragnars Jónassonar, skipasmiðs og Jóhönnu Eiríksdóttur, húsfreyju. Þau eru bæði látin.
Hraun í Grindavík.
Sigurður og Hrefna eignuðust þrjú börn. Þau eru: Gísli Grétar, f. 13. desember 1955, sonur hans er Sigurður Guðjón, f. 21. apríl 1982. Unnusta Gísla er Margrét Hinriksdóttir. Hörður, f. 5. febrúar 1967, kvæntur Valgerði Valmundsdóttir, börn þeirra eru Hrefna, f. 14. ágúst 1990 og Hafliði, f. 28. september 2000. Margrét, f. 16. október 1968, synir hennar eru Axel Örn, f. 15. febrúar 1993 og Vignir Þór, f. 1. júní 1996. Fóstursonur var Ragnar Jóhann Alfreðsson, f. 16. nóvember 1953, d. 11. júní 1987, sonur hans er Þorvaldur, f. 17. maí 1981. Barnabarnabörn eru tvö.
Sigurður starfaði lengst af sem sjómaður, útgerðarmaður og bóndi í Grindavík.“
Hraun – minja- og örnefnakort af Hrauni; unnið í samráði við Sigurð Gíslason…
Er minnugur orða Sigurðar stuttu fyrir andlátið; „Ómar, ef þú hefðir ekki skráð örnefnin og sögulegar minjarnar á Hrauni hefði ég tekið það nánast allt með mér í gröfina“…
FERLIRsfélagar þakka Sigurði samfylgdina – og virðir minningu hans.
Heimild:
-Sjómannadagsblað Grindavíkur 2017, Réttir í Grindavík, Ómar Smári Ármannsson, bls. 67-69.
-Morgunblaðið 9. júlí 2010, minningargrein, Sigurður Guðjón Gíslason.
Í Þórkötlustaðarétt.
Fagridalur – örnefnið
Á Vísindavefnum er spurt: „Hvað er vitað um örnefnin Fagridalur og Fagradalsfjall á Reykjanesskaga?“
Birna Lárusdóttir, fornleifafræðingur og sérfræðingur hjá Stofnun Árna Magnússonar í íslenskum fræðum, svaraði eftirfarandi:
Fagradalsfjall – herforingjakort frá 1910. Fagridalur efst t.v.
„Fagradalsörnefni hafa verið mikið í umræðunni undanfarið í kjölfar eldgoss í Geldingadölum, en lítið hefur þó farið fyrir sjálfum Fagradal sem er norðan undir Fagradalsfjalli. Honum hefur verið lýst sem uppblásnu landi eða aurmelum, en svæðið hefur í seinni tíð einfaldlega verið kallað Aurar af heimamönnum ef marka má örnefnalýsingar, þótt Fagradalsnafnið lifi góðu lífi á ýmsum kortum.
Fagridalur – Nauthólar og Dalssel.
Örnefnið Fagridalur á sér langa sögu. Þess er getið í gömlu skjali sem var skrifað upp eftir afgömlum og rotnum blöðum úr bréfabók Gísla Jónssonar sem líklegast er frá því um 1500 — en nafnið gæti hæglega verið eldra.
Leiðrétt eldri landamerki Voga og Grindavíkur m.v. núverandi landamerkjalýsingu.
Í skjalinu er fjallað um landamerki milli Voga og Grindavíkur og talið að Vogar eigi land neðan frá að Kálfsfelli og upp að Vatnskötlum fyrir innan Fagradal. Markalínan milli hreppanna tveggja hefur annars löngum verið umdeild og Fagridalur komið þar við sögu. Í upphafi 18. aldar var til að mynda uppi ágreiningur um selstöðu í dalnum og vildu hvorir tveggja, Stóru-Vogamenn og Járngerðarstaðamenn, eigna sér hana fyrir búpening sinn. Það gæti bent til að þar hafi enn verið einhverjar gróðurtorfur og þótt vænlegt til sumarbeitar, en mörg örnefni með forliðnum Fagri-/Fagra- vísa einmitt til grænku og góðra nytja — ekki síst ef samanburðurinn er kolsvört hraun eða örfoka svæði. Tóftir selsins sem rifist var um, Dalssels, eru enn sýnilegar. Í heimildum frá árinu 1840 er dalurinn sagður stórgrýttur af skriðum og graslítill, þó er tekið fram að hann hafi fyrrum verið fagur.
Dalssel – uppdráttur ÓSÁ.
Þótt Fagridalur sé ekki í alfaraleið, og formlega séð hafi nafnið verið fallið úr notkun staðkunnugra um miðja 20. öld, hefur hann sett ótvírætt mark á önnur örnefni í kring.
Jón Jónsson; jarðfræðikort – Arnarsetur efst og hraun ofan Grindavíkur.
Fagradalsfjall er kennt við dalinn og sömuleiðis hefur nafni hans verið skeytt framan við nöfn tveggja fella sem eru kölluð Fagradals-Vatnsfell og Fagradals-Hagafell — til aðgreiningar frá öðrum samnefndum fellum sem eru austar og kennd við Hraunssel. Þetta eitt og sér bendir til að Fagridalur hafi verið vel þekktur og miðlægur í vitund þeirra sem þekktu til landslags á svæðinu, kannski ekki síst vegna landamerkjadeilna, selstöðunnar og götu sem tengdi byggðir á norðan- og sunnanverðum Reykjanesskaga og lá um dalinn.
Nýlega hefur enn eitt örnefni bæst í afsprengjahóp Fagradals, Fagradalshraun, sem dregur þó nafn sitt ekki beint af dalnum (enda rennur það ekki um hann) heldur fremur af Fagradalsfjalli og eldstöðvarkerfinu, Fagradalsfjallskerfinu.“
Þess má geta í Örnefnalýsingu Lofts Jónssonar fyrir Hraun er þess getið að selið í Fagradal [Dalssel] sé í landi Þórkötlustaða, en ekki Járngerðarstaða, sbr:
Í Fagridal.
„Austast á Nauthólaflötum er hóll sem heitir Nauthóll. Vestan flatanna er uppblásið land, nú aurmelar, kallað Aurar en hét áður fyrr Fagridalur og er svo nefnt á korti. Nyrsti hluti Fagradalsfjalls heitir Fagradalsvatnsfell og er í landi Þórkötlustaða. Þar norður af er Fagradalshagafell, lítt áberandi að norðanverðu. Vatnskatlar uppi á Fagradalshagafelli eru landamerki á milli Hrauns og Þórkötlustaða. Eitthvað af nefndum örnefnum vestan Fagradalsfjalls að innanverðu gætu verið í landi Þórkötlustaða.“
Dalssel í Fagradal.
Við þetta má bæta að Aurar og Fagridalur eru sitthvað. Fagridalur var gróinn og er það enn að hluta, líkt og nafnið bendir til, en Aurarnir eru norðvestan dalsins, suðaustan við Kálffell (sem er þó annað er sýnt er á kortinu. Það Kálffell er efst í Vogaheiðinni og hýsir m.a. Oddshelli og fjárskjólin honum tengdum). Aurar eru afurð lækjar er rann niður um norðanverðan Fagradal og myndaði þá neðan dalsins. Dalsselið frá Þórkötlustöðum var á bakka lækjarins, sem nú hefur þornað upp.
Sjá meira um Fagradal og „Fagradalshraun“ HÉR.
Heimildir:
-Diplomatarium Islandicum/Íslenzkt fornbréfasafn, 7. bindi, Reykjavík 1902-1907.
-„Fagradalshraun og Fagrahraun urðu fyrir valinu.“
-Gullbringu- og Kjósarsýsla. Sýslu- og sóknalýsingar Hins íslenska bókmenntafélags 1839-1855. Guðlaugur R. Guðmundsson og Svavar Sigmundsson sáu um útgáfuna. Sögufélag 2007.
-Jarðabók Árna Magnússonar og Páls Vídalíns, 3. bindi. Kaupmannahöfn 1923-24.
-Sesselja G. Guðmundsdóttir. Örnefni og gönguleiðir í Vatnsleysustrandarhreppi (ofan Gamla Keflavíkurvegarins). 2. útg. aukin og endurskoðuð. Lionsklúbburinn Keilir 2007.
-Örnefnalýsing Hrauns í Grindavíkurhreppi e. Ara Gíslason. Örnefnasafn Stofnunar Árna Magnússonar í íslenskum fræðum.
-Örnefnalýsing Hrauns í Grindavíkurhreppi e. Loft Jónsson. Örnefnasafn Stofnunar Árna Magnússonar í íslenskum fræðum.
-https://www.visindavefur.is/svar.php?id=81912
Fagradalsfjall – Fagridalur efst til vinstri.
Ómar Smári Ármannsson og FERLIR – Gemini
FERLIR spurði gervigreindina „Gemini“ um Ómar Smári Ármannsson, fornleifafræðing og fyrrum lögreglumann.
Gemini svaraði: „Ómar Smári Ármannsson er þekktur einstaklingur á Íslandi, ekki síst fyrir hans áhugaverða starfsferil þar sem hann færði sig úr löggæslu yfir í rannsóknir á fortíðinni. Hann er fæddur Grindvíkingur, en hefur búið í Hafnarfirði frá sex ára aldri. Hér er stutt samantekt á ferli hans byggð á opinberum upplýsingum:
Ómar Smári – teikning; Þórhallur.
Lögregluferillinn (Fyrri hluti): Ómar Smári starfaði innan lögreglunnar á hálfan fimmta áratug. Hann gegndi ýmsum krefjandi stöðum í lögreglunni í Reykjavík, meðal annars sem þjónandi í almennu deild og slysarannsóknardeild, yfirmaður forvarnardeildar, stjórnandi í fíkniefnadeild og síðar sem aðstoðaryfirlögregluþjónn hjá Lögreglunni á höfuðborgarsvæðinu, m.a. sem stöðvarstjóri í Reykjavík, Kópavogi og Hafnarfirði, auk þess að vera yfirmaður rannsóknardeildar embættisins og síðar umferðardeildar.
Á þessum tíma var hann oft sýnilegur í fjölmiðlum sem vinalegur og röggfastur talsmaður lögreglunnar, hvort sem var í tengslum við alvarleg sakamál, skipulagða glæpastarfsemi, umferðarmál og ýmis fyrirbyggjandi málefni.
Fornleifafræðin (Seinni hluti): Samhliða krefjandi starfi í lögreglunni stundaði Ómar Smári nám í fornleifafræði við Háskóla Íslands, auk Menningarmiðlunar, og útskrifaðist þaðan árið 2011. Eftir að hann lét af störfum í lögreglunni 65 ára (sem skilyrði um aldursmörk lögreglumanna) hefur hann helgað sig fornleifafræðinni og staðfræðirannsóknum af miklum krafti.
Húshólmi – hin gamla Krýsuvík – uppdráttur ÓSÁ.
Ferlir.is og Reykjanesskaginn: Í dag er Ómar Smári líklega þekktastur fyrir yfirgripsmikla þekkingu sína á sögu og minjum á Reykjanesskaganum og höfuðborgarsvæðinu.
Vefsíðan Ferlir: Hann er driffjöðrin á bak við vefinn www.ferlir.is. Þetta er gríðarlega umfangsmikill gagnagrunnur sem geymir lýsingar á gönguleiðum, fornum leiðum, sögustöðum, rústum, seljum, réttum, fjárborgum, hellum og öðrum minjum, oft ásamt ljósmyndum og GPS hnitum. Vefurinn er ómetanleg heimild fyrir útivistarfólk og áhugafólk um staðarsögu Reykjanesskagans.
Leiðsögn og miðlun: Ómar Smári hefur verið ötull við að miðla þessari þekkingu, ekki bara á netinu heldur einnig með því að leiða skipulagðar sögugöngur um svæðið, halda fyrirlestra, skrifa greinar um örnefni og byggðasögu Reykjanesskagans, gera sögunni skil á opinberum upplýsingaskiltum sem og fjölmörgum uppdráttum af minjum og minjasvæðum, auk þess að taka þátt í og rita vandaðar staðbundnar fornleifaskráningar.
Í stuttu máli má segja að Ómar Smári hafi nýtt rannsóknarhæfileika sína úr lögreglunni til að „upplýsa mál“ fortíðarinnar í hinu sögulega íslenska landslagi og nýtt sér vefmiðilinn www.ferlir.is vel í því skyni að kynna hana almenningi.“
Heimild:
-Gemini.com
Ómar Smári Ármannson.
Þorbjarnarstaðir – vanmetnir
Í Fjarðarpóstinum 1989 er fjallað um „Þorbjarnarstaði í Hraunum“ og spurninguna um hvort þeir skyldu friðaðir:
Þorbjarnarstaðir – uppdráttur.
„Skipulagsnefnd hefur rætt um friðunarmál í nágrenni Hafnarfjarðar. Að sögn Jóhannesar Kjarval skipulagsstjóra hefur hann lagt til, að Þorbjarnarstaðir og næsta nágrenni verði sett á fornleifaskrá.
Kristján Eldjárn, fyrrverandi forseti, kannaði og skráði rústirnar að Þorbjarnarstöðum á árunum 1976 til 1980. Hann lagði til að réttast væri að friðlýsa þær minjar í einu lagi, eða áskilja sér rétt til að hafa hönd í bagga, ef eitthvað ætti að gera þar. Kristján sagði að þarna væri heilleg mynd, upplögð til að nota í eins konar sýnikennslu. Þó ekki sé langt síðan þarna var búið eru minjarnar ekki síður dæmigerðar fyrir byggðina hér um slóðir.
Þorbjarnarstaða er getið í fógetareikningum frá árunum 1547 til 1548.
Þorbjarnarstaðir – flugmynd.
Um býlið hefur Kristján Eldjárn skrifað: „Þorbjarnarstaðir, nú í landi Hafnarfjarðar. Rétt fyrir ofan Straum eru rústir eyðibæjarins Þorbjarnarstaða, sem fór í eyði. Þetta hefur verið dæmigert Hraunbýli, tún ræktað á hraununum, allt með holum skvompum og túngarður umhverfis, allur hlaðinn úr hraungrjóti. Hann stendur að miklu leyti enn, en utan um hann er svo einfaldur og lágur garður úr steinum, sem teknir hafa verið úr gamla garðinum og haft sem undirlag undir gaddavírsgirðingu. Þetta er merkilegt að sjá. Á eina hlið er ágætlega hlaðin og skrítin rétt.
Þorbjarnarstaðir – uppdráttur ÓSÁ.
Bæjarrústir eru snyrtilegar og grónar, en svolítill kofi stendur enn uppi. Heim að bænum er ágætar traðir, þótt þær standi ekki í fullri hæð nú. Eitthvað kann að vera af rústum útihúsa á túninu, en a.m.k. eitt fjárhús hefur verið sambyggt bænum; það er með jötum eins og öll gömul fjárhús hér á Reykjanesi.“
Ekki er að sjá í gögnunum að framangreindum vilja hafi verið fylgt eftir skv. orðanna hljóðan.
Sögulegar heimildir um Þorbjarnarstaði
Þorbjarnastaðarétt.
1703: Jarðardýrleiki óviss, konungseign, samkvæmt Jarðabók Árna Magnússonar og Páls VídalínsIII, 164.
1847: 12 1/2 hdr., bændaeign, samkvæmt Jarðatali Johnsen, 110.
1395 er minnst á eyðijörðina Þorbjarnarstaði í skrá um kvikfé og leigumála á jarðeignumViðeyjarklausturs og telja útgefendur DI það var þessa jörð. DI III, 598.
1547-48 er jarðarinnar getið í fógetareikningum. DI XII, 114.Hjáleiga 1703: Lambhagi (sjá GK-167).
Landkostir 1919: Tún 1,4 teigar, allt slétt og hólótt, garðar 500 m2.
Þorbjarnarstaðir – túnakort 1919.
1703: „Skóg hefur jörðin átt, en nú má það valla kalla nema rifhrís, það hefur hún so bjarglegamikið, að það er bæði brúkað til kolgjörðar og eldiviðar, og so til að fæða peníng á í heyskorti. Aldrei ljá það búendur til annara, og eru þetta þau skógarpláts, sem almenníngar eru kölluð.Torfrista og stúnga í lakasta máta og ekki bjargleg. Fjörugrasatekja nægileg fyrir heimilissmenn. Berjalestur hefur til forna verið til gagns af einiberjum, nú eru þau mestanpart eyðilögð. Rekavonnæsta því engin. Sölvafjara nokkur má vera en brúkast ekki. Hrognkelsafjara nokkur og stundumað gagni. Skelfiskfjara naumlega til beitu. Heimræði er árið um kríng og lendíng góð, en leið til að setja skip mjög ill og erfið; þó gánga skip ábúenda eftir hentugleikum árið um kring. Item hafa hjer bátar frá Bessastaðamönnum gengið til forna, og verið kallaðir kóngsskip, þó ekki stærri en tveggja manna far, og fleiri en eitt í senn um vertíð. Hafa bændur hýst þá, er bátnum róið hafa og ekkert fyrir þegið nema soðningarkaup af hásetum. En þetta hefur ekki verið í næstu þrjú ár. Inntökuskip hafa hjer aldrei gengið önnur en þessi í næstu fimtíi ár. Engjar eru öngvar.“ JÁM III,166.
Þorbjarnarstaðir – brunnur í Brunntjörn (Þorbjarnarstaðatjörn).
Þess má geta að Ísal sóttist eftir því á áratugi síðustu aldar við Hafnarfjarðabæ að fá að kaupa jörðina Þorbjarnarstaði. Þá stóð fyrir dyrum möguleg stækkun álversins til suðurs og þar með tilheyrandi færslu Reykjanesbrautarinnar. Magnús Gunnarsson, bæjarstjóri, lagði tilboðið fram á bæjarstjórnarfundi, án nokkurs fyrirvara.
Þorbjarnnarstaðir – flugmynd.
Þegar fulltrúi FERLIRs, sem þá var jafnframt fulltrúi Alþýðuflokksins, óskaði eftir nánari skilgreiningu á mörkum þess, sem um ræddi, varð fátt um svör. Hann óskaði þá eftir að málinu yrði frestað til næsta fundar. Það var samþykkt.
Á þeim næsta fundi lagi Magnús fram uppdrátt að mörkum þess lands, sem bærinn ætlaði að selja. Fulltrúi FERLIRs lagði þá til að bærinn myndi, ef sölunni yrði, halda eftir heimatúni Þorbjarnarstaða innan garða, enda væru innan þeirra ómetanlegar mannvistarleifar til framtíðar litið. Auk þess lagði hann til að Byggðasafni Hafnarfjarðar yrði falin forsjá svæðisins með í huga mögulega endurbyggingu þessa síðasta torfbæjar innan núverandi lögsagnarumdæmis. Bæjarstjórnin féllst á tillöguna. Af framangreindri ástæðu á Hafnarfjarðarbær í dag Þorbjarnarstaði í Hraunum – innan túngarða. Eignin er þó ekki talin til bæjarins í gildandi aðalskipulagi, einhverra hluta vegna!?
Þorbjarnarstaðir – heimastekkurinn (síðar rétt).
Í umsögn Umhverfisstofnunar við aðalskipulag Hafnarfjarðar 2013-2025 þann 11. ágúst 2020 segir m.a.:
„Umhverfisstofnun bendir á að hraunin, sem tillagan nær til, kallast Hrútargjárdyngja og Kapelluhraun falla undir lið 2. mgr. 61. gr. laga nr. 60/2013 um náttúruvernd.
Í 61, gr. laganna er kveðið á um sérstaka vernd þeirra vistkerfa og jarðminja sem taldar eru upp í 1. mgr. og 2. mgr. greinarinnar. Skv. 3. mgr. ber að forðast röskun þeirra náttúrfyrirbæra sem undir greinina falla, ema brýna nauðsyn ber til og ljóst að aðrir kostir séu ekki fyrir hendi…
Umhverfisstofnun bendir á að innan svæðis sem er á náttúruminjaskrá og nefnist Straumsvík og er númer 12 sem aðrar náttúrminjar. Svæðinu er lýst á eftirfarandi hátt: „Fjörur, strendr svo og tjarnir með fersku og ísöltu vatni við innanverða Straumsvík, frá urtartjörn vestan Straums suður fyrir Þorbjarnarstaði að athafnasvæði Ísal.“ Náttúruverndargildi svæðisins eru tjarnir með einstæði, lífsskilyrðum og allmiklu fuglalífi.“
Þorbjarnarstaðir – tilgáta (ÓSÁ).
Engan sérstakan fróðleik er að finna á vef Umhverfisstofnunar um Þorbjarnarstaði og nágrenni sbr. framangreinda friðlýsingu á fornleifaskrá. Byggðasafn Hafnarfjarðar virðist ekki, hingað til a.m.k., hafa sýnt tilþrif í þá átt…
Heimild:
-Fjarðarpósturinn, 27. tbl. 21.09.1989, Þorbjarnarstaðir friðaðir, bls. 3.
-Fornleifaskráning vegna tvöfuldunar Reykjanesbrautar frá Hvassahrauni að Krýsuvíkurvegi, Reykjavík 2020.
-https://www.researchgate.net/publication/347489182_Fornleifaskraning_vegna_tvofoldunar_Reykjanesbrautar_41_fra_Hvassahrauni_ad_Krysuvikurvegi_II
-https://fornleif.is/wp-content/uploads/2020/10/FS803-20151_Fornleifaskr%C3%A1ning-vegna-tv%C3%B6f%C3%B6ldunar-Reykjanesbrautar-41-fr%C3%A1-Hvassahrauni-a%C3%B0-Kr%C3%BDsuv%C3%ADkurvegi.pdf
Þorbjarnarstaðir – tilgáta (ÓSÁ).
Álverið í Straumsvík – sagan
Álverið í Straumsvík (nú rekið af Rio Tinto) á sér merka sögu sem hófst á sjöunda áratug síðustu aldar. Hér eru helstu áfanga í byggingarsögu þess:
Helstu ártöl
Álverið og Þorbjarnarstaðir.
1966: Samningar voru undirritaðir milli íslenska ríkisins og svissneska álfélagsins Alusuisse um byggingu álversins.
1967: Framkvæmdir hófust af fullum krafti í Straumsvík.
1969: Álverið var tekið í notkun þann 1. júlí 1969. Við ræsingu var framleiðslugetan um 33.000 tonn á ári.
Stækkanir og þróun
Álverið hefur verið stækkað og endurbætt margsinnis frá því að upphaflegu byggingunni lauk:
Álverið.
1970 & 1972: Fljótlega eftir ræsingu var afkastagetan aukin jafnt og þétt.
1980: Önnur stór stækkun átti sér stað sem nánast tvöfaldaði framleiðsluna.
2012–2014: Ráðist var í miklar nútímavæðingar og straumhækkun sem gerði álverið bæði afkastameira og umhverfisvænna.
Álverið var fyrsta stóriðjuver Íslands og markaði upphafið að fjölbreyttara atvinnulífi og nýtingu á raforku frá virkjunum eins og Búrfellsvirkjun.
Upphaflegu kaupin (1966)
Álverið.
Þegar álverið var stofnað árið 1966 var gerður viðamikill aðalsamningur milli ríkisstjórnar Íslands og Alusuisse. Sá samningur fjallaði um margvísleg réttindi, þar á meðal afnot af landi í Straumsvík, en kaupverð á landinu einu og sér í þeim samningi er flóknara að einangra þar sem það var hluti af stærri heildarpakka sem fól í sér raforkukaup, hafnargerð og skattamál.
Samantekt á fermetraverði: Við kaupin á stóra landsvæðinu árið 2004 (Þorbjarnarstaðaland/Lambhagi) var fermetraverðið um 577 kr./m² (miðað við 300 milljónir fyrir 52 hektara). Til samanburðar hefur verið nefnt í síðari tíma bótamálum (vegna Reykjanesbrautar) að matsverð á svæðinu hafi hækkað verulega síðan þá.
Álverið í Straumsvík hefur keypt land í nokkrum áföngum og á ólíkum tímum. Hér eru þær upplýsingar sem liggja fyrir um helstu kaupin:
Kaupin árið 2004 (Viðbótarland)
Álverið og nágrenni – skráðar fornleifar.
Í janúar 2004 samþykkti bæjarráð Hafnarfjarðar að selja álverinu (þá Alcan) um 52 hektara (520.000 m²) af landi sunnan og austan við þáverandi athafnasvæði.
Tilgangur: Landið var keypt til að tryggja svigrúm fyrir fyrirhugaða stækkun álversins (sem síðar var hafnað í íbúakosningu árið 2007) og til að eiga yfirráð yfir næsta nágrenni starfseminnar.
Önnur minni landakaup (2004)
Í nóvember sama ár (2004) keypti Alcan aðra landspildu af Hafnarfjarðarbæ sem lá að hafnarsvæðinu.
Stærð: 10.350 fermetrar. Kaupverð: Um 34 milljónir króna.
Álverið – ætluð tvöföldun Reykjanesbrautar.
Tilgangur: Þessi spilda var keypt undir nýja skrifstofubyggingu og sem útivistar- og athafnasvæði.
Þegar álverið var stofnað árið 1966 var gerður viðamikill aðalsamningur milli ríkisstjórnar Íslands og Alusuisse. Sá samningur fjallaði um margvísleg réttindi, þar á meðal afnot af landi í Straumsvík, en kaupverð á landinu einu og sér í þeim samningi er flóknara að einangra þar sem það var hluti af stærri heildarpakka sem fól í sér raforkukaup, hafnargerð og skattamál.
Samantekt á fermetraverði
Álverið og nágrenni – Þorbjarnarstaðir t.v.
Við kaupin á stóra landsvæðinu árið 2004 (Þorbjarnarstaðaland/Lambhagi) var fermetraverðið um 577 kr./m² (miðað við 300 milljónir fyrir 52 hektara). Til samanburðar hefur verið nefnt í síðari tíma bótamálum (vegna Reykjanesbrautar) að matsverð á svæðinu hafi hækkað verulega síðan þá.
Ekki liggur fyrir ein lág upphæð sem nær yfir allt landið, enda var það keypt í nokkrum áföngum yfir marga áratugi. Kaupin á landinu umhverfis álverið í Straumsvík (þar á meðal Lambhaga) hafa farið fram með tveimur hætti:
1. Upphaflegu kaupin (um 1960–1970)
Þýskabúð við Straumsvík.
Þegar Ísal var stofnað og álverið reist, keypti fyrirtækið (þá undir stjórn svissneska móðurfélagsins Alusuisse) stórt landsvæði í Straumsvík.
Verðið: Opinberar tölur um nákvæmt kaupverð á þessum tíma eru ekki aðgengilegar í nútíma krónutölum, enda var um að ræða flókna samninga milli ríkisins, Hafnarfjarðarbæjar og erlendra fjárfesta sem hluta af virkjunarsamningum vegna Búrfellsvirkjunar.
Stærð: Landið var mjög víðfeðmt til að tryggja öryggissvæði og möguleika á stækkun.
2. Kaupin árið 2004 (Lambhagi og nágrenni)
Þorbjarnarstaðir – óseld eign Hafnarfjarðarbæjar; uppdráttur ÓSÁ.
Árið 2004 gerði Ísal (þá Alcan á Íslandi) stóran samning við Hafnarfjarðarbæ um kaup á viðbótarlandi, samtals um 52 hekturum.
Verðið: Í nýlegum fréttum (mars 2025) kom fram að miðað hafi verið við ákveðið fermetraverð í þeim samningi. Þegar Hafnarfjarðarbær þurfti nýlega að bæta Rio Tinto land vegna breikkunar Reykjanesbrautar, var greidd bótakrafa upp á 26 milljónir króna fyrir hluta þessa lands (um 19.600 m²).
Áætlað heildarverð 2004: Ef miðað er við það fermetraverð sem nefnt hefur verið í bótamálum, má ætla að heildarverðið fyrir 52 hektara pakkann árið 2004 hafi verið í kringum 50–70 milljónir króna á þáverandi gengi, þótt heildarupphæðin hafi falið í sér ýmsar mótvægisaðgerðir og skipulagskvaðir.
Staðan í dag
Álverið og nágrenni.
Verðmæti landsins er í dag talið vera margfalt hærra en upphaflega kaupverðið, sérstaklega vegna þess að það liggur á mjög eftirsóknarverðu svæði fyrir íbúðabyggð eða gagnaver. Hins vegar hefur Ísal ekki viljað selja landið þar sem það þjónar sem mikilvægt varnarsvæði (púði) milli þungaiðnaðarins og íbúðabyggðarinnar í Hafnarfirði.
Ekki liggur fyrir opinbert kaupverð á jörðinni Lambhaga í einkaeigu Ísal (Rio Tinto á Íslandi), en málið tengist langvinnri deilu um landnotkun og framtíðaráform álversins í Straumsvík.
Hér eru helstu punktar varðandi þessi landakaup og stöðuna:
Þorbjarnarstaðir – brunnurinn í Brunntjörn.
Staðsetning og tilgangur: Lambhagi er landsvæði rétt austan við álverið í Straumsvík. Ísal keypti landið á sínum tíma (fyrir nokkrum áratugum) til að tryggja sér svigrúm fyrir hugsanlegar stækkanir eða starfsemi tengda álverinu, og til að eiga „púða“ gagnvart íbúðabyggð.
Trjáreitir og ræktun: Ísal hefur í gegnum tíðina leyft starfsmannafélagi sínu og öðrum að nýta hluta landsins undir trjárækt (oft kallað Ísal-skógurinn eða Lambhagaskógur), sem gerir svæðið að vinsælu útivistarsvæði fyrir Hafnfirðinga.
Skipulagsdeilur: Landið hefur oft verið miðpunktur í deilum milli Ísal og Hafnarfjarðarbæjar. Eftir að íbúar höfnuðu stækkun álversins í þjóðaratkvæðagreiðslu árið 2007, hefur bærinn sýnt áhuga á að skipuleggja íbúðabyggð eða iðnaðarhverfi á hluta þessa lands (undir nafninu Hamranes eða Lambhagi), en Ísal hefur lagst gegn því vegna nálægðar við mengunarvarnasvæði álversins.
Þorbjarnarstaðir – túnakort 1919.
Leynd yfir verði: Líkt og mörg önnur fasteignakaup stórfyrirtækja frá fyrri tíð, var kaupverðið ekki gert opinbert í fréttatilkynningum, heldur er það hluti af sögulegum eignahlut fyrirtækisins í Straumsvík.
Hér eru helstu punktar um þessi kaup og stöðu jarðarinnar:
1. Tilgangur kaupanna
Ísal/Rio Tinto hefur í gegnum tíðina keypt landsvæði í kringum álverið til að tryggja að ekki rísi starfsemi sem gæti stangast á við rekstur þess. Með því að eiga aðliggjandi jarðir eins og Þorbjarnarstaði getur fyrirtækið stýrt þróun svæðisins, hvort sem er vegna framtíðarstækkunar eða til að viðhalda öryggis- og verndarsvæðum.
2. Staðsetning og saga
Þorbjarnastaðir – tilgáta.
Þorbjarnarstaðir eru ein af hinum fornu „Hraunajörðum“ í Hafnarfirði.
Bærinn stendur sunnan við Straumsvík. Þar eru miklar minjar, þar á meðal gamlar tóttir, hleðslur og svokölluð Brunntjörn (einnig kölluð Þorbjarnarstaðatjörn), sem er einstök náttúruperla þar sem ferskvatn og sjór blandast saman.
Landið er að mestu hraun (Hellnahraun yngra), en tún voru ræktuð upp með miklu erfiði fyrr á öldum.
Staðan í dag
Þorbjarnarstaðir – tilgáta.
Þótt Ísal eigi landið, þá eru hinar fornu minjar á Þorbjarnarstöðum (svo sem bæjarrústirnar, réttin og garðlögin) friðlýstar eða skráðar á minjaskrá. Svæðið er hluti af Fjörunni, sem er vinsælt útivistarsvæði, og hefur verið mikil umræða í bæjarfélaginu um að tryggja aðgengi almennings að þessum menningarminjum, enda minjasvæðið enn í eigu Hafnarfjarðarbæjar.
Þorbjarnarstaðir – heimastekkurinn (síðar rétt).
Ekki liggja fyrir opinberar eða aðgengilegar tölur um nákvæmt söluverð í krónum á landi Þorbjarnarstaða. Slíkar upplýsingar er oftast aðeins að finna í gömlum þinglýstum kaupsamningum eða í fundargerðum bæjarstjórnar Hafnarfjarðar frá þeim tíma.
Hagsmunir bæjarins: Þegar bærinn seldi sinn hlut til Ísal var það liður í því að styðja við uppbyggingu iðnaðar í Straumsvík. Oft voru slík landakaup stórra fyrirtækja gerð á „sanngjörnu matsverði“ frekar en á hæsta markaðsverði, þar sem hagsmunir bæjarins lágu í atvinnusköpun og skatttekjum af álverinu.
Samkvæmt kaupsamningi keypti Alcan á Íslandi (nú Rio Tinto) landið af Hafnarfjarðarbæ þann 24. október 2004.
Um var að ræða tæplega 52 hektara landsvæði sem tengist landi Þorbjarnarstaða í Straumsvík. Þessi kaup hafa verið mikið í deiglunni nýlega (árið 2025) vegna bótakrafna sem tengjast tvöföldun Reykjanesbrautar.
Helstu atriði varðandi sölu landsins:
Þorbjarnarstaðir – eyktarmark.
• Dagsetning: 24. október 2004.
• Stærð: Um 52 hektarar (þar af voru um 8,5 hektarar teknir undir framkvæmdir við Reykjanesbraut árið 2023).
• Bakgrunnur: Hafnarfjarðarbær seldi landið á sínum tíma án þess að fá formlegt samþykki Vegagerðarinnar fyrir sölu á hluta sem liggur undir eldra vegstæði.
• Nýleg vinnsla: Vegna þess að Vegagerðin neitaði að greiða Rio Tinto bætur fyrir land undir gamla veginum (þar sem hún taldi sölu bæjarins á sínum tíma ólögmæta án samþykkis), samþykkti Hafnarfjarðarbær í mars 2025 að greiða fyrirtækinu rúmar 26 milljónir króna í bætur.
Samkvæmt fréttum frá því í nóvember 2004 keypti Alcan á Íslandi 10.350 fermetra landspildu af Hafnarfjarðarbæ á 34 milljónir króna.
Hér eru helstu punktar um viðskiptin:
• Dagsetning: Gengið var frá kaupunum 3. nóvember 2004.
• Stærð lands: 10.350 fermetrar.
• Kaupverð: 34.000.000 kr.
• Staðsetning: Við Straumsvík (hluti af landi Þorbjarnarstaða).
Nú er svo komið að að Hafnarfjarðarbær hefur áhuga á að kaupa aftur hluta af því landi sem fulltrúar hans höfðu áður selt álverinu, á margfalt hærra verði?! Það getur nú varla talist til góðrar stjórnsýslu?
Þorbjarnarstaðir – tilgáta ÓSÁ.
Sogn – Sognrétt
Í „Skráningu fornleifa á Sogni í Ölfusi“ frá árinu 2025 segir m.a. um Sogn:
Sogn – loftmynd.
“Jarðdýrleiki xx og so tíundast fjórum tíundum.” JÁM, 398.
1542: Þann 11.janúar 1542 var kveðinn upp dómur þriggja klerka og þriggja leikmanna um kæru Gissurar biskups Einarssonar í Skálholti á hendur Eyjólfi Jónssyni á Hjalla. Sakaði biskup Eyjólf m.a. um að hafa tekið sér fjögur kúgildi úr Sogni. DI X, 698 – 699.
1920: Heimatún 4.9. Fjárhústún 1.0 ha, alls 5.9 ha, allt slétt. Garðar 1250 m2.
“Bæjarnafninu Sogn hafa ýmsir velt fyrir sér og sett það í samband við norsku merkinguna Sogn (fjörður). Afi minn Ögmundur Ögmundsson bar það ævinlega fram Sodn eða Sotn.
Sogn – túnakort 1920.
Í tilvitnun í handrit í Þjóðsögum Jóns Árnasonar III, bls. 48 er sagt að í handriti standi Soðn. Kannske er þarna á ferðinni eldri mynd af nafninu,” segir í örnefnalýsingu.
Í skýrslunni Hengill og umhverfi eftir Kristinn Magnússon segir: “ Bæjarhóllinn er um 50 m vestsuðvestan við hús Réttargeðdeildarinnar á Sogni. Þar sjást engar rústir en aðeins vottar fyrir hól í sléttuðu, grasi grónu túni. Hóllinn er um 45m í þvermál. […] Gamla bæjarstæðið á Sogni hefur verið sléttað. Enn stendur þó eftir áberandi hóll sem eflaust geymir leifar bygginga og mannvistarlaga frá þeim tíma er bærinn stóð á þessum stað..” Bær er sýndur á túnakorti frá 1920, suðvestarlega í heimatúninu. Hann er um 130 m vestan við núverandi byggingar á Sogni. Bærinn brann 1909 og í kjölfarið var hann fluttur, þó ekki fyrr en eftir 1920. Stafnar eldri bæjarins snéru til suðurs og þaðan víðsýnt yfir Ölfusforir.
Sogn – tóftir Kots. Kot; (upp í Kot, uppi í Koti). Þar var bær (í byggð 1896). Mun hafa verið stutt í byggð og bjó þar Eyjólfur Símonarson. Þar stóð heyhlaða, sér enn fyrir.
Kálgarður var sunnan við bæinn. Jaðrar hólsins eru óskýrir og afmökunin á yfirborði líklega ekki fyllilega rétt sökum sléttunar.
Bæjargilið er fast vestan við hólinn. Svæðið er undir ræktuðu túni en það er hluti af athafasvæði fangelsisins á Sogni. Malarslóði er nú fast austan við vírgirðingu sem liggur yfir vesturhluta hans, meðfram Bæjargilinu. Sléttað var yfir bæjarhólinn og þar eru ekki byggingar á yfirborði. Hóllinn er sléttur, grasivaxinn og sést sem hæð í túninu. Hann er 50×30 m að stærð, 0,2-1 m á hæð og snýr austur-vestur. Það glittir í grjót í gegnum gras í norðausturenda hólsins, líklega úr bæjarhúsum.“
Sognrétt
Sognrétt.
Í „Örnefnalýsingu fyrir Sogn“ segir m.a. um Sognrétt: „Réttarbali: Móbergsholt. Þar var fjárréttin, sér enn fyrir. Vestan hans er fjárhús nú.
Gegnum Réttarbalann sér fyrir gamalli götu og sporuðum klöppum og norðvestan hans er gamall flórvegur í mýrinni.“
Í framangreindri skráningu fornleifa segir: “Réttarbali: Móbergsholt. Þar var fjárréttin, sér enn fyrir. Vestan hans er fjárhús nú,” segir í örnefnaskrá.
Réttarbali er um 480 m suðaustan við bæ og um 40 m norðaustan við áðurgreint fjárhúsi. Tóftin er við rætur klettahryggar og efst á grösugum hól. Landið er vel gróið og hallar talsvert til austurs. Þegar því sleppir tekur við smáhæðótt graslendi með mosavöxnum rimum og eru lítil rofaborð sjáanleg hér og þar.
Sognrétt – uppdráttur.
Réttin er 18×6 m að stærð og snýr ANA-SVS. Hún er ferhyrnd, einföld og auðveldalega má sjá 3-4 umför af stórgrýti í grjóthleðslum. Að vestan afmarkar 2-3 m hár klettarhryggur tóftina og eru dyr á norðausturhorni hennar. Mesta veggjahæð er 0,7 m og eru veggir 1 m breiðir. Austurveggur tóftarinnar er grafinn um 0,5 m inn í hól. Engin greinileg ummerki eru um að réttinni hafi verið skipt upp í smærri hólf því botn hennar er frekar sléttur og grasivaxinn. Tóftin er fremur vel varðveitt, en til austurs má sjá leifar grjóthruns úr tóftinni, bæði innan hennar og utan, sem tekið er að gróa yfir.“
Sognabotnar.
Bæjargilið er fast vestan við hólinn. Svæðið er undir ræktuðu túni en það er hluti af athafasvæði fangelsisins á Sogni. Malarslóði er nú fast austan við vírgirðingu sem liggur yfir vesturhluta hans, meðfram Bæjargilinu. Sléttað var yfir bæjarhólinn og þar eru ekki byggingar á yfirborði. Hóllinn er sléttur, grasivaxinn og sést sem hæð í túninu. Hann er 50×30 m að stærð, 0,2-1 m á hæð og snýr austur-vestur. Það glittir í grjót í gegnum gras í norðausturenda hólsins, líklega úr bæjarhúsum.“
Í „Aðalskráningu fornleifa í Ölfusi: Áfangaskýrsla III“ frá árinu 2020 segir er samskonar lýsing á Sognréttinni.
Heimildir:
-Skráning fornleifa á Sogni í Ölfusi, 2025.
-Aðalskráning fornleifa í Ölfusi: Áfangaskýrsla III, 2020.
-Örnefnalýsing fyrir Sogn, Þórður Ögmundur Jóhannsson.
Sogn – Stóri-Hellir.
Hafnarfjörður – örnefni í upplandinu
Hér birtist örnefnakort af upplandi Hafnarfjarðar, byggt á örnefnalýsingum Gísla Sigurðssonar og Ara Gíslasonar o.fl. Hvorki er getið um einstakar minjar, s.s. sel, réttir, skjól o.s.frv. né þjóðsögukennda staði. Þá er skiljanlega ekki hægt að skrá alla hóla, kletta eða hæðir í landslaginu. Hafa ber í huga að meintu landamerkin eru ónákvæm á þessari loftmynd Hafnarfjarðarbæjar.
Hafnarfjörður – örnefni í upplandinu; ÓSÁ (byggt á örnefnalýsingum).
FERLIR hefur áður birt örnefnakort af Hafnarfirði – örnefni í bæjarlandinu.
Hafnarfjörður – örnefni og fornar þjóðleiðir; ÓSÁ (byggt á örnefnalýsingum).
Hvammur – Hvammsrétt (Ölfusrétt) – Hveragerðisrétt
Í „Fornleifaskráningu vegna skipulags í Ölfusi“ frá árinu 2009 segir m.a. um jörðina Hvamm (stór galli við skráninguna er að hnitakerfi uppgefinna hnita er hvergi getið):
Hvammur í Ölfusi.
„Hvammur í Ölfusi, vestan Ingólfsjalls, er landnámsjörð og í rituðum heimildum var jörðin fyrst nefnd á nafn í Landnámu. Ormur hinn gamli Eyvindarson nam Hvamm og segir um landnám hans í Árbók hins íslenska fornleifafélags: ,,Svo segir Landnáma (V. 13.) ˂˂ Ormr (hinn gamli) nam land fyrir austan Varmá til Þverár ok um Ingólfsfell alt ok bjó í Hvammi; hans son var Darri faðir Arnar˃˃ … Þverá, sem hér er nefnd hlýtur að vera Tunguá í Grafningi. Ingólfsfjall allt verður í landnámi Orms ins gamla, enda segir, að hann næmi land ,,um Ingólfsfjall allt”. Ormur er sagður hafa búið í Hvammi. Stendur bær sá enn norðarlega vestan undir Ingólfsfjalli nokkru sunnar en vegurinn um Grafningsháls liggur úr ,,Djúpa Grafningnum” svonefndum niður og vestur með fjalllendinu ofanvert við Ölfusið.”
Hvammur – teikning af bænum.
Jörðin Hvammur er nefnd á tveimur stöðum í Íslenzku fornbréfasafni, í fyrra skiptið árið 1395 og þar kemur fram að jörðin er þá í eigu Viðeyjarklausturs. Næst er hún nefnd árið 1555 en þá seldiEggert Hannesson Grími Þorleifssyni jörðina fyrir 30 hdr.
Árið 1706 er jörðin skráð og lýst í Jarðabók Árna Magnússonar og Páls Vídalíns en þar sést m.a. að jörðin er ekki lengur í eigu Viðeyjarklausturs. Í bókinni segir: ,,Hwammur. Jarðardýrleiki xx c og so tíundast fjórum tíundum. Eigandinn Andres Finnbogason lögrjettumaður á Kröggólfstöðum. Ábúandi Örnólfur Jónsson. Landskuld 1xxx álnir. Ekki er óhætt kvikfje fyrir graflækjum og dýjum. Hætt er húsum og heyjum stórlega fyrir veðrum. Högunum spilla fjallsskriður og stórgrýti.
Hvammur – túnakort 1918.
Hvammur var 20 hundraða jörð árið 1840 og þar voru þá góðir sumar- og vetrarhagar, en snögglent og heyskaparlítið. Í Jarðatali á Íslandi sem ritað var árið 1847 segir að jörðin hafi verið í bændaeign.
Á túnakorti sem teiknað var árið 1918 má sjá að tún Hvamms var 4,7 ha.
Árið 1932 eru tún Hvamms 5,5 ha og matjurtagarðar 700 m2.50, Árið 1977 er tún Hvamms orðið 34 ha að stærð. Í Sunnlenskum byggðum sem gefin var út árið 1983 er jörðinni svo lýst: ,,Hvammur var 20 hundraða jörð að fornu mati og landmikil því henni fylgir um fjórði partur af Ingólfsfjalli. Þar uppi er lítið gróið, þó sumarhagar fyrir fé. Fjallið er víða snarbrattir hamrar og smábrekkur við fót þeirra. Þar er víða stórgrýti og skjólgott. Ríkissjóður er eigandi Hvamms.
Árið 1930 lét þáverandi eigandi Hvamms, Þorsteinn Scheving Thorsteinsson lyfsali, reisa nýbýli vestan við gamla túnið. Fékk það allt land vestan Hvammsár. Við búsetulok á gamla bænum 1942 fékk nýbýlið öll jarðarafnot.”
Hvammur – uppdráttur.
Ekki hefur mikið verið ritað um húsakost jarðarinnar en í Manntalinu frá árinu 1910 stendur á Hvammi torfbær með tveimur heilþilum og einu hálfþili. Sá bær hefur ekki verið ýkja gamall því öll hús Hvamms skemmdust meira og minna í stórum jarðskjálfta sem reið yfir landið árið 1896. Í bókinni Jarðskjálftar á Suðurlandi segir: ,,Bæirnir upp með fjöllunum austanvert í Ölfusi urðu yfirleitt ekki eins illa útleiknir eins og þeir, sem á sléttunni voru; Reykir skemmdust töluvert, Reykjakot miklu minna, Sogn og Gljúfur eigi mjög mikið, Hvammur gjörféll; kippur þessi [6. sept.] var mjög vægur á bæjunum austan með Ingólfsfjalli, þar sem kvöldkippurinn gjörði mestan skaðann, sem fyr hefir verið frá sagt.” Fyrir jarðskjálftann stóðu á Hvammi 8 bæjarhús og 10 peningshús. 5 bæjarhús gjörféllu í skjálftanum og 3 skemmdust mjög, 8 peningshús gjörféllu sömuleiðis og 2 skemmdust mjög.
,,Rétt er að benda á það að hin forna leið lá miklu nær fjallinu en bílvegurinn nú. Finnst sú leið auðveldlega frá Hvammstúnum með því að ganga ofan þeirra. Er stutt frá túnunum norður að rústum skilaréttanna undir hlíðum Ingólfsfjalls sem af lögðust 1846, að hluta til vegna skriðuhlaupa úr fjallinu.”
Hvammsrétt
Hvammsrétt (Ölfusrétt).
Þar var lögrétt Ölfusinga fram til 1845, að Hveragerðisrétt var byggð, sér enn hleðslur.” ,,En fyrir 1700 fluttu Ölfusingar réttir sínar að Hvammi undir Ingólfsfjalli.”
,,Næst er plássins getið 1847 þegar lögréttir hreppsins voru fluttar hingað austan frá Hvammi við Ingólfsfjall og settar rétt vestan en nú er Hótel Örk.” (Þór Vigfússon) ,,Sauðaréttir voru haldnar í Hvammi í Ölvesi fimmtudaginn 22 vik(ur) af sumri, nautaréttir þriðjudaginn í 23. vik(u) sumars í Márardal undir Hengli. Sóktar eru þær fyrri af Ölvesingum og Grafningsmönnum og nokkru leyti af Þingvalla- og Mosfellssveitum; …”
,,Selvogur á til Hvamms [Réttir] í Ölvesi, …” [í réttir] („Réttirnar standa undir vesturhlið Ingólfsfjalls um 500 metra suður af gamla bænum í Hvammi. Í dag eru greinileg fimm hólf misjöfn að stærð í réttunum. Hugsanlegt er að grjót hafi verið flutt úr réttunum og þess vegna séu þær minni en þær hafa upphaflega verið.
Hvammsrétt – uppdráttur.
Réttinn hefur eitt áberandi stærra hólf sem hugsanlega hefur verið almenningur. Lítið aðhald eða hús hefur staðið við hliðina á réttunum.
Stærð hólfanna er misjöfn. Stærsta hólfið er 16×8 metrar. Réttin hefur verið hlaðin úr gjóti sem sést vel enda réttin að mestur leiti ógróin. Veggir eru breiðastir um 1 ½ metir og 1 metir á hæð. Mikið hefur hrunið úr fjallinu af stórgrýti niður að réttinni. Nú síðast í skjálftunum 2008 hefur mikið stórgrýti fallið nærri réttinni en það hefur þó ekki hæft hleðslurnar.“
,,Fyrir austan Skarðsmýrarfjöllin er kallaður Orrustuhóll og þó fyrir vestan ána, er úr Hengladölum fram rennur. Þar undir hrauninu sjást enn í dag glögg merki til fjárrétta, er men heyrt hafa brúkað hafi í fyrri tíð Ölves innbyggjarar og Suðurnesjamenn, þá saman og til afréttarins hvorutveggja rekið höfðu, og hafi á milli þessara óeini˂n˃g komið, hvar af Örustuhóll mun hafa nafn sitt draga.”
Hveragerðisrétt
Hveragerðisrétt 1954.
Á árunum 1929-1946 varð þéttbýlið Hveragerði til. Fjölgun íbúa var hæg fyrri hluta tímabilsins og engin á árunum 1932-34. Frá árunum 1940-46 fjölgaði Hvergerðingum mjög hratt eða um 45 á ári að meðaltali. Skráðir íbúar í árslok 1946 voru 399 (Björn Pálsson, 1996). Flutningur innan sóknar var að mestu leyti úr dreifbýlinu til Hveragerðis því eitthvað var um að aðkomufólk byrjaði búsetu í Ölfussveit og flyttist þaðan í Hveragerði. Ljóst er að sú kynslóð sem settist að í Hveragerði á kreppu og stríðsárunum var að leita sér að lífsviðurværi og búsetu annars staðar en við búskap í sveit. Í janúar árið 1946 varð Hveragerði sjálfstætt sveitarfélag þegar sveitarfélagið klauf sig frá Ölfushreppi.
Hveragerðisrétt 1974.
Þrátt fyrir að bæjarhverfið „Hveragerði“ hafi ekki orðið til fyrr en á öðrum og þriðja áratug 20. aldar er þess getið 1845, að Hveragerðisrétt hafi byggð 1845. Í „Örnefnalýsingu Vorsabæjar“ segir að Hveragerði hafi áður verið „Aðalhverasvæðið, frá Hveramel og vestur að Börðum og upp að Sandhól“.
Í Þjóðólfi 1883 er Hveragerðisréttar geti: „Samkvæmt undirlagi sýslunefndarinnar Árnessýslu auglýsist það hér með, að sauðkindamarkaðir eru ákveðnir að haldast skuli í Árnessýslu ár hvert á eftirfylgjandi stöðum nefnilega“. Þar segir m.a. „ Hveragerðisrétt fyrir Ölves og Grafning, laugardaginn í 25. viku sumars.
Markaðir þessir hafa það augnamið að gera innbúum sýslunnar sjálfrar hægra fyrir að jafna þeim núverandi fjárstofni jafnara niðr milli búenda, en nú á sér stað, nefnil., að fjáreigendrnir gefi þeim fjársnauðu kost á að kaupa sér fjárstofn fremr, enn að þeir, sem eitthvað geta mist, reki hann út úr sýslunni til tölu. – Skrifstofu Árnessýslu að Gerðiskoti 16. apríl 1883. St. Bjarnarson.“
Hveragerðisrétt um 1950.
Í „Örnefnalýsingu fyrir Vorsabæ“ segir: „Hveragerðisrétt: Lögrétt Ölfusinga. Byggðar 1948. Voru áður í Hvammi. Svæðið austan (norðan) þjóðvegarins (gamla).“
Svo virðist sem „Gamla“ Hveragerðisréttin eftir hafi verið önnur en eftir 1845 og fram til 1948 þegar „Nýja“ Hveragerðisréttin var hlaðin á svæðinu norðan við núverandi Hótel Örk. Annað hvort hefur ártalið 1948 misritast í örnefnalýsingunni eða að gamla réttinn hafi verið endurnýjuð og stækkuð á þeim tíma. Samfellt mun réttin sú, skv. heimildum, verið í notkun í 131 ár þegar hún var flutt til vesturs yfir þjóðveginn, í land Kröggólfsstaða. Því er líklegast að bæði ártölin séu rétt, þ.e. hún var upphaflega hlaðin 1845 og síðan endurnýjuð á sama stað árið 1948.
Hveragerði – örnefnakort Berlindar Sigurðardóttur 2009. Þarna er Hveragerðisréttar getið.
Í Morgunblaðið 1978 er fyrirsögnin „Ölfusingar vígja nýja rétt“ með m.a. eftirfarandi texta:
„Hveragerðisréttir voru aflagðar eftir 131 árs notkun. Fyrst er réttað í Hveragerðisrétt árið 1847 og síðast var sú rétt endurbyggð árið 1927. Tuttugu og einn dilkur var í þessum réttum, sem nú eru aflagðar eftir 131 árs notkun, að miklu leyti umkringdar örtvaxandi byggð Hveragerðishrepps.
Ögmundur Jónsson bóndi í Vorsabæ telur að fram að 1900 hafi gjald það, sem Vorsabær fékk vegna úthlutaðs lands undir réttirnar verið allir ómerkingar er af fjalli komu hverju sinni. Þegar það lagðist af og farið var að greiða í peningum, var einnig útveguð beit fyrir hesta réttarfólks á réttardag.
Hveragerðisrétt – nýja réttin í Kröggólfsstaðalandi.
Leitir Ölfusinga skiptast í þrennt líkt og til forna, vesturleit, miðleit og austurleit, er hét norðurleit á meðan Grafningsmenn voru í félagi við Ölfusið. Vesturleit smalar á móts við Selvogsinga og suður að Vífilfelli, heiðina sunnan þjóðvegar. Miðleitin smalar Mosfellsheiði austanverða, Norðurvelli, Bolavelli og Hengil. Reka þeir safnið niður hjá Reykjakoti og mæta þar austurleit, sem kemur með fé af Ingólfsfjalli og Reykjafjalli. Taka leitirnar tvo daga.
Hinar nýju réttir í Ölfusi eru byggðar í landi Kröggólfsstaða. Þær eru hringlaga, eins og þær gömlu, með 31 dilk og rúma 7000 fjár. Jarðvegsskipti voru framkvæmd undir almenningi og dilkum og er undirstaðan úr steinsteypu, en yfir eru rör og timburklæðning. Framkvæmdin hefur tekið undurskamman tíma. Árið 1977 kaus hreppsnefnd Ölfushrepps réttarnefnd er ákvarða skyldi staðsetningu, stærð og byggingarlag í samráði við Teiknistofu landbúnaðarins, auk þess að athuga fjárhagshliðina. Eftir kosningar í sumar var síðan skipuð framkvæmdanefnd fyrir réttarbygginguna.“
Hveragerðisréttin var sem sagt fjarlægð þegjandi og hljóðlaust af yfirborði jarðar um 1977, þrátt fyrir að hafa verið metin sem fornleif skv. gildandi þjóðminjalögum.
Heimildir:
– Árbók hins íslenska fornleifafélags 1905 190.
-Árnessýsla. Sýslu- og sóknalýsingar Hins íslenska bókmenntafélags 1839-1843. 1979:203.
-Árnessýsla. Sýslu- og sóknalýsingar Hins íslenska bókmenntafélags 1839-1843. 1979:220.
-Þór Vigfússon. 2003. Ferðafélag Íslands árbók 2003. Í Árnesþingi vestanverðu. Ferðafélag Íslands, Reykjavík.
-Þórður Ö. Jóhannsson. 1967. Hvammur. Ölfushreppur, Árnessýla. Örnefnastofnun, Reykjavík.
-Morgunblaðið, 218. tbl. 26.09.1978, bls. 23.
-Þjóðólfur, 20. tbl. 12.05.1883, bl. 59-60.
-Fornleifaskráning Vegna skipulags í Ölfusi, 2009.
Ölkelduháls – gömul rétt Ölfusinga.
Gullbringuhellir (Jónshellir)
Farið var að jaðri Hvammahrauns austan Kleifarvatns til að leita Hvammahraunshellis.
Jón Bergsson leiddi leitarhópinn, en hann hafði rekist á hellisop þarna á leið sinni um Gullbringur nokkrum áratugum fyrr. Hann var þá ljóslaus og gat ekki kannað innanopið nánar.
Gullbringuhellir – bæli.
Þarna, norðan Gullbringu (ranglega merkt á landakort), liggur gömul leið, reyndar ekki sögð Dalaleið, í fleyg upp gras- og lyngbrekku, upp með suðurjaðri hraunsins og áfram norður yfir það allnokkru ofar, norðan hinnar eiginlegu Gullbringu. Norðan leiðarinnar, sem er leið refa- og rjúpnaskyttna áleiðis upp í Brennisteinsfjöll fyrrum, er Gullbringuhellir (Jónshellir).
Greinilegt var að engin umferð hefur verið um hellisopið í langan tíma. Dýjamosi er á steinunum innan við opið, en þar voru hvorki spor og né önnur ummerki. Haldið var niður í hellinn, en nokkuð hrun er í fremst í honum. Komið var niður á slétt gólf stórrar hraunrásar. Hraunstrá voru í loftum. Innar þrengist rásin. Þar var hlaðið sporöskjulaga fleti á þurrum stað. Gólfið undir er slétt og grjótið var greinilega týnt til og flórað þarna undir fleti. Ofan við fletið var fúin spýta, en til hliðar við þar voru nokkur smábein. Haldið var innar í hellinn, en eftir u.þ.b. 40 metra lækkar hann og þarf að skríða að opi þar sem rásin hallar niður á við og víttkar á ný (eftir um 70 metra). Ákveðið var að fara ekki lengra að sinni, en skoða bælið betur. Ofan við það virtist hellisveggurinn vera svartur af sóti á kafla. Fallið hafði úr loftinu að veggnum. Góð birta er allt að bælinu og sést vel frá því að opinu, en ekki sést í fletið ef staðið er við opið og horft inn.
Í Gullbringuhelli.
Hellirinn var nefndur Jónshellir, en hefur undir hið síðasta verið nefndur „Gullbringuhellir“. Jafnframt var ákveðið að láta Hellarannsóknarfélagið vita um hellinn því skoða þarf hann nánar, einkum innan og neðan við þrengslin. Þegar haldið var upp frá jarðfallinu birtist um 10 m. hellisrás.
Á næstunni verður reynt að grafa upp sögur og sagnir af notkun hellisins, en allt eins er víst að þarna hafi forðum verið athvarft eða skjól fyrir vegfarendur á leið um fyrrnefndu leiðina sunnanverða.
Skammt ofar og norðar í Hvammahrauni er Hvammahraunshellir (lýst síðar).
Í bakaleiðinni var litið ofan í Brunntorfuhelli, en hann er á um fimm metra dýpi. Sá hellir bíður enn nákvæmari skoðunar.
Veður var frábært – hlýtt og bjart.
Gullbringuhellir. Nafnarnir Jón Bergs og Jón Svanþórsson við opið.